تسلیت به مناسبت درگذشت استاد محمد اسماعیل مهربان

استاد محمد اسماعیل مهربان از استادکاران به نام خراسان دار فانی راوداع گفت.

وی از استادکاران برجستۀ خراسان و متولد سال ۱۳۳۰ در نیشابور بود. او که از ابتدای نوجوانی و در دهۀ چهل کار خود را در بازسازی آرامگاه فردوسی در شهر توس آغاز کرد، در بیش از چهل سال در بخش عمده‌ای از ساخت، محوطه‌سازی، باز پیرایی، مرمت، و تعمیر آرامگاه‌های مفاخر فرهنگی ایران در خراسان، نظیر آرامگاه خیام نیشابوری، آرامگاه عطار نیشابوری، آرامگاه بیهقی، آرامگاه ابن یمین فریومدی، آرامگاه ملاهادی سبزواری، یادبود کاشفی در سبزوار؛ و نیز مرمت بناهای تاریخی متعددی چون کاروانسرای فخر داوود، قصر خورشید کلات نادری، و مسجد جامع آن، مسجد جامع گناباد، برج علی‌آباد کاشمر ،رباط شرف، و بسیاری از آثار و بناهای تاریخی دیگر خراسان حضور داشته است.

استاد مهربان نقشی برجسته در اقدامات عمرانی و مرمت بناهای تاریخی در منظر تاریخی فرهنگی توس داشت، و علاوه بر نقش‌آفرینی در اقدامات انجام شده در مجموعۀ آرامگاه فردوسی؛ در حفاظت، مرمت، و بازسازی ارگ و کهندژ تابران توس، حصار و باروی تابران توس، بنای موسوم به هارونیه، مسجد مدرسۀ مکشوفه در تابران، برج اخنگان، برج رادکان، و خانه‌های تاریخی در کنگ نیز حضوری موثر داشت.

استاد مهربان از جمله استادکاران بسیار خوشنام خراسان در رشتۀ سفت‌کاری بود. او از دورۀ نوجوانی کار در حوزۀ فرهنگ و میراث فرهنگی را آغاز و عمر خویش را مصروف پاسداری از کیان فرهنگی ایران نمود. توان مدیریت او در کارگاه‌ها و مهربانی او در کنار قدرت حرفه‌ای و علاقه به فرادادن زبان‌زد بود. استاد به حق آموزگار بسیاری از کارگران و کارشناسان بوده است. ضایعۀ از دست دادن او برای شاگردان، همکاران، و دوستانش دردناک و برای میراث فرهنگی ایران، و به‌ویژه خراسان، جبران‌ناپذیر است.

مؤسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران ضمن عرض تسلیت در گذشت این استاد مهربان  به خانوادۀ گرامی و همۀ دوستدارانش ،برای او که عمر خویش را مصروف حفظ فرهنگ این سرزمین کرد از درگاه ایزد یکتا آمرزش مسئلت دارد. باشد که روح  این استاد مهربان قرین مهر و لطف واسعۀ حضرت حق قرار گیرد.