کمیتۀ آموزش ایکوموس ایران برگزار می‌کند:

کتیبه‌های فارسی در بناهای تاریخی حوزۀ قفقاز
سخنران: مرتضی رضوانفر

و جلسۀ گفتگو دربارۀ ضرورت شناسایی و بررسی، و حمایت و حفاظت از میراث فرهنگی ایران خارج از مرزهای ســـیاسی فعلی

زمان و مکان:
سه‌شنبه ۹ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۵ – ۱۷
تالار دکتر شیرازی، تهران، خیابان ولی‌عصر، جنوب پارک ساعی، شماره ۲۱۶۹. مرکز هنرپژوهی نقش‌جهان.

زمان دریافت چکیدۀ مقالات برای کنفرانس «ایمنی در میراث» تا ۱۵ ژانویۀ ۲۰۱۹ (۲۵ دی ۱۳۹۷) تمدید شد. این کنفرانس در روزهای ۷ ـ ۹ مه ۲۰۱۹ (۱۷ ـ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۸) در مادرید برگزار خواهد شد. برای اطلاعات بیشتر به وبگاه این کنفرانس در نشانی زیر رجوع کنید:
http://www.safetyinheritage.com

داوطلبان می‌تواند هم‌اکنون پروژه‌های خود را برای جایزۀ سال سال ۲۰۱۹ یونسکو آسیا-اقیانوسیه ارسال کنند. امسال بیستمین دورۀ اعطای این جایزه به تجربه‌های عملی حفاظت در منطقۀ آسیا-اقیانوسیه است.

جایزۀ یونسکو آسیا-اقیانوسیه برای حفاظت میراث فرهنگی، تلاش‌های شاخص افراد و نهادها را در حوزه‌های مرمت و حفاظت ساختمان‌ها، مکان‌ها، و آثار واجد ارزش میراثی در این منطقه تشویق می‌کند. این کار با هدف ترغیب دیگر مالکان و متولیان به اجرای طرح‌های حفاظت، چه به صورت فردی و چه اشتراکی، انجام می‌شود.

از سال ۲۰۰۰ تا کنون ۲۳۳ برنده از ۲۱ کشور به پاس درک عمیق از مکان‌ها، دستاورد فنی ویژه، و تاثیر تعیین‌کنندۀ اجتماعی در سطح ملی و منطقه‌ای، موفق به دریافت این جایزه شده‌اند. با اعطای این جایزه به اقدامات برگزیده، تلاش کرده‌ایم تا کسانی را که موفق شده‌اند تحولی معنادار در مفهوم و محتوای میراث فرهنگی، فرد یا نهاد متولی میراث فرهنگی، و نقش میراث فرهنگی در سرزندگی پایدار شهرها و جوامع و محیط‌هایمان ایجاد کنند، گرامی بداریم.

برای آگاهی از شرایط و چگونگی معرفی پروژه‌ها لطفاً با یونسکو بانگوک از طریق نشانی‌های زیر تماس بگیرید:

Culture Unit, UNESCO Bangkok
Tel: (66 2) 391-0577 Ext. 509
Fax: (66 2) 391-0866
Email: heritageawards@unesco.org

برای ارسال پروژه‌ها و دیگر موارد مرتبط نگاه کنید به:
http://bangkok.unesco.org/content/apply-awards

برای آگاهی از برندگان دوره‌های پیشین نگاه کنید به:
http://bangkok.unesco.org/content/winning-projects

مهلت معرفی پروژه‌ها: ۲۱ مارس ۲۰۱۹ (۱۱ فروردین ۱۳۹۸)

دومین کنفرانس نقشه‌برداری و مرمت ۲۰۱۹ (GEORES2019) در تاریخ ۸ – ۱۰ مه ۲۰۱۹ (۱۸ ـ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۸) در شهر میلان ایتالیا برگزار خواهد شد. آخرین موعد ارسال چکیدۀ مشروح مقاله ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹ (۲۱ بهمن ۱۳۹۷) است. موضوعات اصلی مقاله‌ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد، ولی محدود به آنها نیست:
ـ مدل‌سازی، نقشه‌نگاری موضوعی، تحلیل داده، و غنی‌سازی محتوا
ـ پایش و مرمت: محیط مصنوع و زیرساخت‌ها
ـ استانداردهای باز، هستان‌شناسی‌ها، گنج‌واژه‌ها، معناشناسی، و «هاب‌های بزرگ داده » (Big Data Hub) برای شناخت میراث فرهنگی
ـ محتوای تعاملی بر اساس واقعیت مجازی، واقعیت افزوده، و موزۀ مجازی
ـ حسگرهای ارزان و الگوریتم‌های جدید در رقومی‌سازی میراث فرهنگی
ـ مناظر و نیاز به گردآوری چندزمانی داده
ـ صیانت، تغییرات آب و هوایی، مخاطرات لرزه‌ای و هیدروژئولژیک و مدیریت تاب‌آوری برای میراث فرهنگی و محیط مصنوع
ـ باستان‌شناسی، تحلیل داده، سامانه‌ها و مدل‌های اطلاع‌رسانی

فهرست کامل‌تر موضوعات را می‌توانید در وبگاه همایش بیابید.

چکیدۀ مشروح که داوری خواهند شد، باید حداکثر ۵۰۰۰ کلمه (احیاناً شامل تصویر و مرجع) باشد. مقالات پذیرفته شده باید طبق قالب ISPRS حداکثر در هشت صفحه تدوین شوند. برخی از مقالات منتخب در نشریات علمی زیر به چاپ خواهد رسید:

Applied Geomatics (Springer Berlin Heidelberg), as for the GEORES2017
Virtual Archaeology Review (VAR)
Quaderni di ANANKE (in Italian)

تاریخ‌های مهم:
ارسال چکیدۀ مشروح: ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹ (۲۱ بهمن ۱۳۹۷)
ارسال اصل مقالات: ۱۵ مارس ۲۰۱۹ (۲۴ اسفند ۱۳۹۷)
کارگاه پژوهشگران جوان: ۶ ـ ۷ مه ۲۰۱۹ (۱۶ ـ ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۸)
کنفرانس: ۸ ـ ۱۰ مه ۲۰۱۹ (۱۸ ـ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۸)

برای اطلاعات بیشتر در بارۀ این کنفرانس به نشانی وبگاه آن رجوع کنید.

 

با توجه به اینکه به پایان سال ۲۰۱۸ نزدیک هستیم و همچنین مجمع عمومی سالیانه در حال نزدیک شدن است، ایکوموس گزارش مختصری در بارۀ فعالیت‌های خود در ارتباط با اهداف توسعۀ پایدار (SDGs) در سالی که گذشت، ارائه می‌دهد.

 

۱. شرکت ایکوموس در انجمن عالی سیاسی ملل متحد در سال ۲۰۱۸ (HLPF 2018)
کارگروه اهداف توسعۀ پایدار ایکوموس، امسال با هشت عضو در جلسۀ «انجمن عالی سیاسی» (HLPF) سازمان ملل شرکت کرد. این جلسه در نیویورک بین ۹ تا ۱۸ ژوئیه برگزار شد تا بر اهداف ششم (آب)، هفتم (انرژی)، یازدهم (شهرها)، دوازدهم (تولید و مصرف)، پانزدهم (زندگی بر روی زمین) و هفدهم (مشارکت) مروری داشته باشد. حضور ما در این جلسات از این نظر حائز اهمیت بود که توانستیم اهمیت مسائل مربوط به فرهنگ و میراث را در میان بازیگران جهانی روشن‌تر کنیم و توجه‌ها را به این سمت جلب کنیم.

شرکت ایکوموس در این جلسه همراه بود با برگزاری یک رویداد جانبی (با حضور یونسکو، برنامۀ اسکان بشر ملل متحد (UN Habitat)، اتحادیۀ بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، شهرهای متحد و دولت‌های محلی (UCLG)، شبکۀ جهانی اکوویلج (GEN)، و همکارانمان در ایالات متحده آمریکا)؛ به عضویت درآمدن سه عضو کارگروه اهداف توسعۀ پایدار در HLPF کشور خود (ایرلند، سوئد و ترکیه)؛ مشارکت و همکاری در تهیۀ گزارش‌های کشورهای عضو؛ مشارکت در صدور بیانیه‌ای با عنوان:‌ آیا مقولۀ میراث در اعلامیۀ وزیران HLFP مورد کم‌توجهی قرار گرفته است؟ (این بیانیه را UCLG، اروپا نوسترا، فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های کتابخانه‌ها (IFLA)، و شبکۀ برنامه‌ریزان جهانی (IGPN) امضا کردند) و نهایتاً تبلیغ در شبکه‌های اجتماعی و کسب ۸۰۰۰۰ نظر در توییتر.
مهم‌ترین درس‌هایی که از این تجربه به دست آمد شامل این موارد است:
مقوله فرهنگ و میراث هنوز جایگاه ضعیفی در HLPF دارند؛ نیاز داریم اطلاعات بیشتری در زمینۀ چگونگی کارکرد حمایت و مشارکت در اکوسیستم داشته باشیم؛ ارتباط با دولت‌های محلی و شهرها برای حمایت از SDG11 بسیار اهمیت دارد؛ گروه‌های عمده (مثل تشکل‌های مردم‌نهاد و غیره) می‌توانند مدافعان مهمی برای مسایل مربوط به ایکوموس باشند؛ برای تهیه HLPF19 باید اهداف چهار (آموزش)، هشت (کار)، ده (نابرابری)، سیزده (مسایل اقلیمی)، شانزده (صلح) و هفده (مشارکت) در سال آینده مورد بررسی بیشتری قرار گیرند. (گزارش کامل)

۲. نشست اهداف توسعۀ پایدار در دوبلین
نشست پرثمری در زمینه اهداف توسعۀ پایدار توسط ایکوموس ایرلند و کمیتۀ بین‌المللی علمی در انرژی، پایداری و تغییرات اقلیمی (ISCES+CC) در دوبلین ایرلند با مشارکت گستردۀ ذی‌نفعان محلی برگزار شد. این جلسه توانست کمکی باشد به ایکوموس ایرلند تا بتواند رابطه‌اش را با ذی‌نفعان ملی در ایرلند را توسعه دهد و گزارش ملی‌اش را برای HLPF را تهیه کند. (گزارش کامل

۳. نتایج بررسی اینفوگرافیک ایکوموس در زمینۀ اهداف توسعۀ پایدار
نتایج بررسی و تحقیق تعاملی اینفوگرافیک دربارۀ اهداف توسعۀ پایدار (که در زمان نوزدهمین مجمع عمومی انجام شد) نشانگر آن است که ظرفیت بالایی برای تعامل و مشارکت بین ایکوموس و اهداف توسعۀ پایدار وجود دارد. از جمله نتایج قابل توجه این بررسی این است که علاقه و توجه زیادی وجود دارد در زمینۀ سفر فرهنگی ـ طبیعی و جهات راهبردی برای فعالیت‌های آتی. در حال حاضر تلاش می‌شود که بتوان این نظرسنجی را در زمینه‌های دیگر نیز تکرار کرد. (نتایج این تحقیق

توصیه هایی برای حرکت به جلو در زمینه اهداف توسعۀ پایدار
در حال حاضر مشارکت ایکوموس در زمینۀ توسعۀ پایدار در مراحل ابتدایی قرار دارد و هدف این است که این مشارکت گسترش یابد. برای دستیابی به این هدف، اولویت‌های سال ۲۰۱۹ از این قرار است: آمادگی برای تهیۀ بیانیه‌های محکم‌تر در زمینۀ خط مشی‌ها؛ ایجاد مشارکت بین ذی‌نفعان ملی، مرکز میراث جهانی و سازمان مشارکت برای برنامۀ جدید شهری؛ بهره‌بردای از شاخص‌ها؛ و به‌کاربستن منابع مالی و انسانی. برای دستیابی به این اهداف نیاز به مشارکت فعال همۀ اعضا، کمیته‌ها و گروه‌های ایکوموس در سطوحی مختلف وجود دارد.

برای اطلاعات بیشتر لطفا به گزارش AGA 2018 AdCom در زمینه اهداف توسعۀ پایدار، منتشر شده در تاریخ ۵ دسامبر ۲۰۱۸ در بوئنس‌آیرس آرژانتین رجوع کنید.

دکتر سیدمحمد دبیرسیاقی (۱۲۹۸ ـ ۱۳۹۷)ء

استاد سیدمحمد دبیرسیاقی، که آخرین شاگرد زنده‌یاد دهخدا بود، در سحرگاه ۱۶ مهر ۱۳۹۷ در شهر زادگاه خود، قزوین، به دیار باقی شتافت. فراق او همۀ دوستداران فرهنگ و ادب فارسی را متألم و متأثر کرد. دکتر دبیرسیاقی استاد ادبیات فارسی، مصحح، و شاعر بودند و عمر پربار خویش را وقف پژوهش و انتشار و راهنمایی در این عرصه‌ها کردند.
او در چهارم اسفند ۱۲۹۸ خورشیدی در محلۀ گل‌بنه قزوین در خانواده‌ای از اهل هنر و علم دیده به جهان گشود. پدرش سیدباقر از خوشنویسان مشهور زمانه و مادرش از خانوادۀ علما و مجتهدان دوران قاجار بود. سیدمحمد دبیرسیاقی در سال ۱۳۱۸ وارد دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۲۴ دانشنامۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی را از آن دانشگاه دریافت و از سال ۱۳۲۶ تا ۱۳۳۴ با علی‌اکبر دهخدا در لغتنامه همکاری کرد. علامه دهخدا در سخنی که در نوار ضبط شده است او را جوانی کوشا لقب داده است.
استاد دبیر سیاقی در زندگی‌نامه‌ای خودنوشت دربارۀ تدریس خود چنین فرموده‌اند: «… و مجموعاً ۴۵ سال تدریس در مدرسه عالی ادبیات که حکمت بنیاد نهاد و یزدانفر اداره می‌کرد و در مدرسۀ عالی حسابداری و آموزشگاه عالی وزارت دارایی و دانشکده علوم ارتباطات و نیز دو بار دانشگاه پکن چین و دو بار دانشگاه عین الشمس مصر و دانشگاه بین‌المللی قزوین و دانشگاه ملی تهران…». استاد بیش از هفت دهه از عمر پربار خود را وقف تصحیح و طبع در حدود ۹۰ متن منظوم و منثور در رشته‌های مختلف ادبی، علمی، تاریخی، لغوی، جغرافیایی، سفرنامه، دستور زبان، و کتب درسی کردند. برخی از مهم‌ترین تصحیحات استاد عبارتند از: شاهنامۀ فردوسی، دیوان منوچهری، نزهه القلوب، فرهنگ سُروری و سلطان جلال‌الدین خوارزمشاه، و لغت فرس اسدی طوسی.
یادش همواره گرامی و راهش پر رهرو باد.

 

موسسۀ بین‌المللی مطالعات آب تایوان با همکاری ایکوموس هلند و مرکز میراث و توسعۀ جهانی هلند، از ۲۷ تا ۲۳ مه ۲۰۱۹ (۶ تا ۱۰ خرداد ۱۳۹۸) کنفرانس بین‌المللی‌ای با عنوان «آب به‌مثابه میراث» در شهر جیائی، جزیره‌ای زیبا در حاشیۀ اقیانوس آرام که در حکم دروازۀ قارۀ آسیاست، در تایوان برگزار خواهد کرد.

 

چرا «آب به مثابه میراث»؟

آب از ملزومات بنیادی بدن انسان و سطح کرۀ زمین است. آب بخشی جدایی‌ناپذیر از محیط طبیعی و لازمۀ هر نوع حیات، از جملۀ حیات انسان، بر سیارۀ زمین است. برای مثال، آب برای آشامیدن، کشاورزی، حمل و نقل، و ایجاد انرژی ضرورت دارد و علاوه بر آن، در جهان‌بینی کلیۀ جوامع نقشی اساسی دارد. با این همه در جهان معاصر ابعاد عملکردی و میراثی مدیریت آب را جدا از هم انگاشته‌اند. از این روست که مهندسان و دولتمردان برای فراهم آوردن و رساندن آب مصرفی تلاش می‌کنند اما مردم آب را در تفریح و مناسک و آیین‌ها به‌کار می‌گیرند.

عبارت «آب به مثابه میراث» تذکاری است بر اینکه آب میراث این سیاره و همۀ جوامع انسانی و گونه‌های غیرانسانی است. آب حقیقتاً حیات است، چراکه تا ۶۰٪ از بدن انسان بالغ و در حدود ۷۱٪ سطح زمین را آب تشکیل می‌دهد و اقیانوس‌ها ۵/۹۵٪ آب کرۀ زمین را در خود جای می‌دهند. آب «میراث زنده» است چه پیکره‌های آبی معمولاً واجد ابعاد کارکردی، تاریخی، معنوی، و زیبایی‌شناختی‌اند.

امروز مسائل متعددی، از جمله تغییرات آب و هوا، در جهان مطرح‌اند. چرخۀ آب همواره یکی از عوامل کلیدی در تغییرات آب و هوایی بوده و خواهد بود. «آب به مثابه میراث» مفهومی است که دو پرسش مرتبط در جهان کنونی را مطرح می‌سازد:

ـ چگونه می‌توان فراهم‌آوردن و رساندن آب را چنان مدیریت کرد که در شرایط تغییر اقلیمی معاصر و آیندۀ قابل پیش‌بینی پایدارتر باشد؟

ـ چگونه می‌توان از دانش علمی و دانش سنتی موجود در میراث مدیریت آب کمک گرفت تا تاب‌آوری را در جهانی که با پدیده‌های برق‌آسای رشد جمعیت و تغییرات گوناگون روبه‌روست، افزایش داد؟

 

زمینۀ کنفرانس

کنفرانس بین‌المللی «آب به مثابه میراث» رویدادی یکه نیست، بلکه بخشی از اقداماتی است که با هدف ایجاد پیوند قوی‌تر میان نهادهای میراثی، و صنایع گونه‌گون مرتبط با آب، روندهای منطقه‌ای، و جوامع انجام شده‌اند.

این کنفرانس گام سوم در کنفرانس‌هایی است که با موضوع کلی «آب و میراث در آینده» برگزار شده‌اند. دو کنفرانس قبلی در آمستردام (۲۰۱۳) و دلفت (۲۰۱۶) برگزار شده‌اند. این کنفرانس‌ها، علاوه بر عنوان خود، برای کمک به ایجاد کمیتۀ بین‌المللی علمی آب و میراث برای آینده در ایکوموس جهانی برگزار شده‌اند. پیشنهاد ایجاد این کمیته در یکی از نشست‌های شورای علمی ایکوموس در دهلی در دسامبر ۲۰۱۷ مورد تأکید قرار گرفت. کنفرانس «آب به مثابه میراث» در سال ۲۰۱۹ نیز یکی از گام‌های مهم در این راه است و نتایج آن از جمله در رویدادهای زیر مطرح خواهد شد:

ـ بیستمین مجمع عمومی ایکوموس (استرالیا، اکتبر ۲۰۲۰؛ با موضوع «میراث مشترک»)

ـ نهمین انجمن آب جهان (سنگال ۲۰۲۱؛ با موضوع «امنیت آب برای صلح و توسعه»).

 

اهداف کنفرانس

کنفرانس «آب به مثابه میراث» ۲۰۱۹ سه هدف اصلی دارد:

ـ همسخن ساختن نهادها و جوامع علاقه‌مند به آب از منظر کارکردی و میراثی. امروزه ارتباط ضعیفی میان گروه‌های میراثی‌ای که دغدغۀ میراث فرهنگی آب را دارند (همچون: شورای بین‌المللی بناها و میراث، کمیتۀ بین‌المللی حفاظت از میراث صنعتی، مرکز بین‌المللی آب و مطالعات بین‌رشته‌ای) و گروه‌هایی که به میراث طبیعی آب می‌پردازند (همچون: اتحادیۀ بین‌المللی حفاظت از طبیعت، تالاب‌های بین‌الملل، عهدنامۀ رامسر) و سایر نهادهایی که در بخش آب فعال‌اند (همچون: کمیسیون بین‌المللی آبیاری و زه‌کشی، شورای جهانی آب، انجمن بین‌المللی آب، سازمان غذا و کشاورزی) وجود دارد. به باور ما همکاری این گروه‌های متنوع برای یافتن پاسخ‌های پایدار برای مسائل جهان امروز (تغییرات آب و هوایی، رشد جمعیت، توسعۀ شهری، و …) می‌تواند بسیار مفید باشد.

ـ گردهم‌آوردن طیف وسیعی از فعالان (مهندسان، شیمی‌دان‌ها، هیدرولژیست‌ها، برنامه‌ریزان، مورخان، معماران، مردم‌شناسان، اقتصاددانان، وکلا، …) و جوامع (مردم عادی، کشاورزان، اهالی محلات، …) به‌منظور یافتن فرصت‌های همکاری.

ـ تلاش در جهت ایجاد گروه علمی با موضوع «آب و میراث برای آینده» زیر چتر ایکوموس جهانی. گسترش شبکۀ جوامع و نهادهای همفکر یکی از گام‌های مهم در رسیدن به این هدف به شمار می‌آید.

 

برای اطلاعات بیشتر در این باره به وبگاه کنفرانس در نشانی زیر رجوع کنید:
http://www.water-as-heritage2019.org.tw

 

 

شمارۀ ۲۶ـ۲۷ (سپتامبر ۲۰۱۸) خبرنامۀ کمیتۀ بین‌المللی علمی شهرها و روستاهای تاریخی منتشر شد.
این شماره را می‌توانید از این نشانی دریافت کنید.

 

جمعی از شرکت‌کنندگان در نخستین نشست کمیتۀ علمی معماری بومی ایکوموس ایران، عکس: خلیل امامی

نخستین نشست کمیتۀ علمی معماری بومی ایران با شرکت بالغ بر پنجاه نفر از اعضای این کمیته و با حضور رئیس و معاون و برخی از اعضای شورای اجرایی موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۳۹۷ در دفتر موسسه برگزار شد.

در این نشست آقای دکتر مهدی حجت در بارۀ مفهوم معماری بومی و اهمیت توجه به انسان در شناخت و معرفی و حفاظت از آن، سخن گفتند و تأکید کردند که باید از فروکاستن معماری بومی به مفهومی کالبدی، پرهیز شود.

آقای دکتر سیاوش صابری، رئیس کمیتۀ علمی معماری بومی ایکوموس ایران، همراه با سرکار خانم‌ها افسانه جبرئیل‌زاده، بهاره الله‌دادی، عاطفه امرایی، و زبیده بیات گزارش و برنامۀ کمیته را به اطلاع حضار رساندند و سپس در پنلی با حضور آقای دکتر ناصر نوروززاده چگینی، معاون موسسه، ضمن پاسخ به پرسش‌های حضار پیشنهادهای آنها را برای برنامه‌های آتی کمیته دریافت کردند.

در پایان نشست، شرکت‌کنندگان بیانیۀ این نشست را امضا کردند.

هنری کلییر (Henry Cleere) باستان‌شناس و مشاور ارشد ایکوموس (از سال ۱۹۹۲) و استاد افتخاری دانشگاه یو.‌سی‌.ال لندن در مدیریت میراث باستان‌شناختی (از سال ۱۹۹۸) در گذشت.

هنری کلییر در سال ۱۹۲۶ در لندن متولد شد. او پس از بیست سال کار در صنعت فلز وارد رشتۀ باستان‌شناسی شد و در سال ۱۹۸۰ دکتری خود در رشتۀ باستان‌شناسی را از موسسۀ باستان‌شناسی دانشگاه یو‌.سی.ال لندن دریافت کرد. او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۱ دبیر انجمن باستان‌شناسی بریتانیا بود و پس از آن به مدت یازده سال (۱۹۹۲ ـ ۲۰۰۲) در سمت هماهنگ‌کنندۀ میراث جهانی با ایکوموس جهانی در پاریس همکاری کرد.

از او کتاب‌های متعدد، از جمله دو اثر مهم در مدیریت میراث فرهنگی، بر جای مانده است: رویکردها به میراث باستان‌شناختی (Approaches to the Archaeological Heritage) و مدیریت میراث باستان‌شناختی در جهان مدرن (Archaeological Heritage Management in the Modern World) که به ترتیب در سال ۱۹۸۴ در کمبریج و ۱۹۸۹ در لندن منتشر شدند. او از بنیانگذاران انجمن باستان‌شناسان اروپا (EAA) و نخستین دبیر کل آن بود. او در سال ۲۰۰۲ جایزۀ میراث اروپا را از همین انجمن دریافت کرد و همچنین در سال ۲۰۱۰ برندۀ جایزۀ سالیانۀ حفاظت و مدیریت از موسسۀ باستان‌شناسی آمریکا شد. او اخیراً مشاور ارشد صندوق جهانی میراث بود.

از سایر انتشارات او می‌توان به روستا و خانه در قرون وسطا (The Village & House in the Middle Ages) به دو زبان فرانسوی و انگلیسی؛ جنوب فرانسه: راهنمای باستان‌شناختی آکسفورد (Southern France: An Oxford Archaeological Guide)؛ اثر انسان بر منظر: منطقۀ کوهستانی (The Effect Of Man On The Landscape: The Highland Zone)؛ و کشتیرانی و بازرگانی رومیان: ایالات بریتانیا و راین (Roman Shipping and Trade: Britain and the Rhine Provinces) اشاره کرد.

یادش گرامی باد.