آیین بزرگداشت روز جهانی بناها و محوطه‌های تاریخی، مطابق سال‌های گذشته، در دفتر موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران برگزار شد. نخست ناصر نوروززاده چگینی، معاون موسسه، با خیر مقدم به میهمانان و اشاره به مناسبت‌های اخیر، و با مرور پیشینۀ موضوعات و شعارهای سال ایکوموس جهانی به مناسبت این روز، شعار سال، میراث برای همۀ نسل‌ها را، اعلام کردند.

دکتر مهدی حجت، رئیس موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران، نکات مهمی دربارۀ نسبت میراث و نسل‌ها مطرح کردند و اشاره کردند که لازمۀ دست یافتن به نگاهی شایسته به میراث فرهنگی، درک عمیق از اهمیت حیاتی میراث فرهنگی برای نسل‌ها است، از گذشته‌های بسیار دور تا آینده‌های بسیار دور.

در ادامه، سخنران اصلی این مراسم، دکتر هادی ندیمی، استاد دانشکدۀ معماری و شهرسازی دانشگاه شهیدبهشتی و عضو پیوستۀ موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران، دیدگاه‌هایشان را دربارۀ میراث فرهنگی و موضوع سال ایکوموس جهانی عرضه داشتند. ایشان با تبیین قاعده‌هایی که باید مبنای اندیشه و عمل در این زمینه قرار گیرد، اشاره داشتند که بی‌توجهی به قاعده‌ها می‌تواند مسبب برداشت‌های ناصحیح از هویت تاریخی و میراث فرهنگی شود، در حالی که این دو از عامل‌های حیاتی در قوام جوامع هستند. ایشان با اشاره به اینکه نسبت فهم، فرهنگ، و صناعات همانند ریشه و تنه و میوه است که وجود درخت را شکل می‌دهند، تأکید کردند که کلیدی‌ترین امری که متاسفانه در دوران اخیر به نحوی فزاینده از آن غفلت شده است، چه در شناخت و چه در حفاظت و معرفی میراث محسوس و نامحسوس «فهم» است. ایشان فرمودند که اگر آثار معماری گذشتۀ ما به تصدیق ایرانی و غیرایرانی از چنین ارزش والایی برخوردارند و امروز ما از پدید آوردن چنان آثاری ناتوانیم، باید بپذیریم که سازندگان آنها در عالمی متفاوت با عالم ما زندگی می‌کرده‌اند. نسل‌های کنونی و آیندۀ ما تنها هنگامی از آن آثار به‌راستی بهره‌مند خواهند شد که امکان فهم آن عالم را داشته باشند و این میسر نخواهد شد مگر با تغییر اساسی در رویه‌های فرهنگی کنونی ما، از جمله در آموزش و پرورش در کلیۀ سطوح.

پس از سخنرانی آقای دکتر ندیمی، از نمایندگان متخصصان نوخاستۀ در حوزه‌های گوناگون میراث فرهنگی دعوت شد که برای میزگرد با موضوع چرایی و چگونگی ارتباط میان نسل‌ها در میراث فرهنگی گفتگو کنند. اعضای پنل، سرکار خانم عاطفه موسوی (پژوهشگر دکتری مرمت معماری)، سرکار خانم فاطمه توانایی (دانش‌آموختۀ رشتۀ مطالعات معماری ایران)، و جناب آقای حمیدرضا منصوریان (دانش‌آموختۀ باستان‌شناسی و دبیر مدارس تهران) همراه با دکتر مهدی حجت در این میزگرد شرکت و دیدگاه‌هایشان را مطرح کردند و سپس حضار به طرح پرسش‌ها و دیدگاه‌هایشان پرداختند.

در پایان رئیس و معاون موسسه از سرکار خانم‌ها و جناب آقایان عاطفه موسوی، فاطمه توانایی مروی، هانیه خجسته اکبریه، پوراندخت احمدی، نوید صالحی سورمقی، مجید قره‌زاده شربیانی، فهیمه جعفری، یاسر جوادی، مهدی صفی، محمد صفی، شیما بکاء، مریم یارمحمدی، سعید محمود کلایه به پاس همکاری در امور اجرایی موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران با اهدای لوح یادبود و تقدیر تشکر کردند.

با توجه به استقبالی که از این برنامه شد، دبیرخانه موسسه راهی برای دریافت پیشنهاد‌های علاقه‌مندان برای موضوع‌های میزگردهای مشابه در این سال تدارک خواهد دید و اعلام خواهد کرد.

 

مجمع عمومی سالیانۀ ایکوموس جهانی و کمیتۀ مشورتی، آرژانتین ۲۰۱۸
و سمپوزیوم علمی با موضوع «پایداری: میراث فرهنگی و توسعۀ پایدار»

 

امسال با دعوت گرم کمیتۀ ملی ایکوموس آرژانتین، جلسات مجمع عمومی ایکوموس و کمیتۀ مشورتی (با کلیۀ بخش‌های مرتبط) در روزهای ۴ تا ۸ دسامبر (۱۳ تا ۱۷ آذر ۱۳۹۷) شهر بوئنوس‌آیرس در آرژانتین برگزار خواهد شد. برنامۀ اولیۀ این جلسات را از این نشانی دریافت کنید. اطلاعات بیشتر دربارۀ رویدادهای مرتبط و چگونگی ثبت نام، تهیۀ هتل، و … در هفته‌های آتی در وبگاه ایکوموس جهانی اعلام خواهد شد.

کمیتۀ مشورتی ایکوموس سمپوزیومی یک روزه با موضوع «پایداری: میراث فرهنگی و توسعۀ پایدار» برگزار خواهد کرد. این سمپوزیم در ۷ دسامبر (۱۶ آذر) در لاپلاتا، در نزدیکی بوئنوس‌آیرس برگزار خواهد شد. کاربرگ ارسال پیشنهاد برای برنامۀ این سمپوزیوم را از این نشانی دریافت کنید. آخرین مهلت ارسال پیشنهاد ۳۰ آوریل (۱۰ اردیبهشت) است.

 

 

با سلام و احترام

مطابق مادۀ ۱۶ و ۱۷ اساسنامۀ موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران، بدین‌وسیله از کلیۀ اعضای محترم پیوسته و وابستۀ مؤسسه دعوت به‌عمل می‌آید در جلسۀ مجمع عمومی عادی مؤسسه که رأس ساعت ۱۵ در تاریخ دوشنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۷ در نشانی زیر تشکیل می‌شود، شرکت فرمایند.

دستور جلسه عبارت است از:
۱. ارائۀ گزارش سالیانۀ مؤسسه
۲. ارائۀ خط مشی سه‌ساله و خلاصۀ برنامۀ یک‌سالهٔ آینده مؤسسه

قبلاً از توجه و مشارکت شما سپاس‌گزاری می‌گردد.

رئیس هیئت مدیرۀ موسسه
مهدی حجت

 

نشانی: تهران، خیابان ولی‌عصر، ضلع غربی پارک ساعی، شمارۀ ۲۱۶۹، مرکز هنرپژوهی نقش جهان، تالار دکتر شیرازی

 

 

بزرگداشت روز جهانی بناها و محوطه‌های تاریخی
۲۰۱۸ م / ۱۳۹۷ ه.ش:

سال بین‌المللی میراث برای نسل‌ها

 

توضیح شعار سال / دکتر مهدی حجت

سخنران اصلی / استاد دکتر هادی ندیمی

میزگرد چگونگی ارتباط نسل‌ها و میراث فرهنگی / با حضور
عاطفه موسوی، فاطمه توانایی، حمیدرضا منصوریان

 

زمان و مکان:
چهارشنبه، ۲۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۶ـ۱۹، دفتر مؤسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران
خیابان امیرکبیر، بین سرچشمه و امین‌حضور، کوچۀ علیرضا جاویدی، شمارۀ ۱۰۷

 

#میراث_برای_نسلها #heritage4generations #ICOMOS

کتاب گزارش مرمت بناهای تاریخی ایران، گزارشها و رسالههای ایزمئو به ترجمۀ دکتر اصغر کریمی به همت پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری به چاپ رسید. زنده‌یاد دکتر باقر آیت‌الله‌زاده شیرازی که علاقۀ بسیاری به انتشار این گزارش‌ها داشتند، در پیشگفتاری که بر ترجمۀ فارسی نوشته‌اند دربارۀ جایگاه و اهمیت اقدامات انجام‌شده و گزارش‌های آن توضیحات وافی به‌دست داده‌اند. مؤسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران بسیار خرسند است که اینک پس از شانزده سال از انجام ترجمه، خواست زنده‌یاد شیرازی تحقق یافته و این کتاب در اختیار خوانندگان فارسی‌زبان قرار گرفته است.

در ادامه متن پیشگفتار کتاب را تقدیم علاقه‌مندان می‌کنیم:

 

پیشگفتار

تشکیل وزارت فرهنگ و هنر (در سال ۱۳۴۲) و به تبع آن سازمان ملی حفاظت آثار باستانی ایران در سال‌های چهل، مصادف است با تحولات ویژۀ فرهنگی در جهان پس از جنگ جهانی دوم و پیدایش نگرش‌های نو در ارتباط با حفاظت، مرمت، و احیای بناها و بافت‌های تاریخی که می‌توان تبلور آن را در منشور ۱۹۶۴ ونیز و تولد نهادهای غیردولتی و دولتی ملی و بین‌المللی مرتبط به این امر، نظیر ایکوموس (شورای بین‌المللی بناها و محوطه‌های تاریخی) یا برنامه‌ریزی و اجرای طرح‌های وسیع سامان‌دهی شهرهای تاریخی در اروپا، به‌ویژه انگلستان، مشاهده کرد. هرچند جهت‌گیری‌های چشم‌گیر و مؤثر در اروپا در این ارتباط عمدتاً زاییدۀ ویرانی‌های گستردۀ حاصل از جنگ بود، ولی به هر حال ایران به سان سایر کشورهای جهان از این نهضت متأثر گردید.

تشکیل سازمان ملی حفاظت آثار باستانی ایران را در سال ۱۳۴۵/۱۹۶۶ در واقع با هدف تبعیت از منویات مورد قبول جهانی منشور ونیز باید تعبیر کرد، که قصدش علمی کردن مرمت بناهای تاریخی بر اساس اصول مورد توافق بین‌المللی بود. هرچند اوج‌گیری فعالیت‌های عمرانی در کشور، گسترش انفجاری شهرها و رواج اقتصاد وابستۀ مصرفی، موجودیت بناها و بافت‌های تاریخی کشور را به شدت تهدید می‌کرد و ضرورت اتخاذ سیاستی جدی را از سوی دولت و تبعیت از فشارهای فرهنگی بین‌المللی (به‌ویژه از سوی یونسکو) ایجاب می‌کرد. سازمان مذکور به منظور دست‌یابی به فن‌آوری‌های درخور مرمت و آشنا ساختن نسل جدید متخصصین و هنروران بومی با معیارها و اصول جدید، اقدامات اساسی فراوانی را به کار بست که از آن جمله می‌توان بهره‌گیری از امکانات تخصصی و علمی مؤسسۀ ایتالیایی مطالعات خاور دور و نزدیک را یاد کرد.

این مؤسسه که از حمایت‌های بخش فرهنگی وزارت امور خارجۀ ایتالیا برخوردار بود، از همکاری‌های علمی و توان‌های تخصصی سایر مؤسسات علمی ـ فرهنگی و دانشگاهی ایتالیا بهره می‌برد که در مورد ایران به طور اخص باید از دانشگاه رم (دانشکدۀ معماری ـ دورۀ تخصصی مطالعه و مرمت آثار تاریخی) و مرکز مرمت ایتالیا یاد کرد.

سازمان ملی حفاظت آثار باستانی ایران صرف نظر از جلب همکاری‌های مؤسسۀ فوق، از مساعدت‌های علمی دانشکدۀ معماری فلورانس، دانشکدۀ هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دانشکدۀ معماری و شهرسازی (انستیتو مرمت) دانشگاه شهید بهشتی (ملی سابق)، دانشگاه فارابی، مشاوران سوییسی، فرانسوی، و آلمانی و جز آنها بهرۀ فراوان برد که خوشبختانه تجربیات هر یک از ایشان در میدان‌های مرمتی ایران منتشر شده و در دسترس است.

ولی در این میان، نقش فعالیت‌های مشترک سازمان و ایزمئو به علت طبیعت سازندۀ فرهنگی آن از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود؛ که ثمرۀ آن، برقراری انضباطی قابل قبول جهانی از نقطه نظر مرمت و تربیت نیروی انسانی قابل توجه مرمتگر، در ایران بود که جایزۀ بین‌المللی آقاخان در ارتباط با همین همکاری در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰) به سازمان و ایزمئو تعلق گرفت.

نوع مدیریت و همکاری‌های این دو سازمان ایرانی و خارجی و تجربیات مثبتی که به دست آورد، سرمشق خوبی به شمار می‌آید. قدر مسلم، همکاری نسبتاً درازمدت دوازده ساله، خاطره‌ای ماندگار از ایتالیائیان در ایران باقی گذارد.

شایستۀ یادآوری است که در دوران همکاری سازنده و بارور ایتالیائیان در مرمت برخی از آثار شاخص ایران به نام برخی از پرآوازه‌ترین شخصیت‌های علمی ـ فرهنگی ایتالیا نظیر پروفسور زاندر و پروفسور توچی (رئیس سابق مؤسسۀ ایزمئو) برخورد می‌کنیم و افرادی که در دوران این همکاری به حق، شایستگی نام محقق را یافتند، مانند دکتر گالدییری که سهم بسزائی در شناساندن معماری اسلامی ایران به جهانیان ایفا کرد. شاید می‌توان به جرأت گفت که در طول یکصد سال تاریخ همکاری‌های باستان‌شناسی بیگانگان در ایران، برای اولین بار بود که نهادی از کشوری بیگانه موضوع مرمت را در ایران مطرح ساخت؛ مرمتی که بستری برای تحقیقات دقیق علمی دربارۀ تاریخ معماری و هنر ایران را فراهم ساخت. شخصیت‌هایی نظیر پروفسور سن پاولزی، مورا، کرما، روتوندی، چربینو، و تیلیا هر یک خدمات صادقانه‌ای را به فرهنگ مرمت ما تقدیم داشتند که به یادماندنی است.

مجموعۀ گزارشی که تقدیم می‌گردد و به همت همکار فرزانه‌مان آقای دکتر اصغر کریمی از زبان فرانسوی به فارسی برگردانده شده است، مربوط به دورانی است که نطفه‌های این همکاری در حال شکل گرفتن بود. شیوۀ صادقانه ارائه گزارش، خود این معنا را روشن‌تر می‌کند. مراحل پیشرفتۀ کار طی گزارش جداگانه‌ای منتشر شده است که خوشبختانه غالباً ترجمه شده و در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است. دریغ بود این آغاز همکاری که خود شامل مدارک و مستندات عمده‌ای از چند بنای شاخص فرهنگی معماری ایران است و مورد درخواست بسیار علاقه‌مندان بود، منتشر نشود.

 

اسفند ۱۳۷۹
باقر آیت‌الله‌زاده شیرازی

 

 

دکتر داریوش شایگان، متفکر و فیلسوف برجستۀ کشورمان و چهره‌ای شناخته‌شده در عرصۀ جهانی، در پی بیماری‌ای طولانی در بامداد دوم فروردین ۱۳۹۷ به دیار باقی شتافت. آثار او طی چندین دهه نقشی مهم در شکل‌دهی به فضای تفکر در میان استادان و دانشجویان رشته‌های گوناگون فرهگنی و هنری در کشورمان داشته است. موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران این ضایعۀ بزرگ را به مردم قدرشناس میهنمان و کلیۀ علاقه‌مندان به آثار و اندیشۀ ایشان، مخصوصاً اعضای محترم موسسه، تسلیت می‌گوید. یادش گرامی و روانش شاد باد.

دکتر رضا داوری اردکانی، عضو افتخاری موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران، در یادداشتی در رثای داریوش شایگان چنین نوشته‌اند:

«هوالباقی؛ داریوش شایگان درگذشت. خبر کوتاه و ساده بود. گویی همه انتظار شنیدن آن را داشتند زیرا از هفته‌ها پیش او در بیهوشی تمام به سر می‌برد و کمتر به بهبودش امید داشتند. اما خبر در حقیقت، خبرِ ضایعه و مصیبتی بزرگ بود. برای کسی که از پنجاه سال پیش او را می‌شناخته و سال‌ها با او انس و الفت و دوستی و همدمی و همزبانی داشته است، تحمل شنیدن این خبر دردناک بود. در این دو سه دهۀ اخیر ما کمتر یکدیگر را می دیدیم ولی هرگز عهد دوستی را نگسستیم. اختلاف سلیقه‌های سیاسی داشتیم. او در سیاست کانتی بود و با اینکه جهان کنونی و سیاست آن را می شناخت، به صلح دائم کانت می‌اندیشید و سیاستی را دوست می‌داشت که اخلاقی باشد. به سیاست کاری نداشته باشیم زیرا دوستی ما ورای این حرف‌ها بود. سیاست ما را به هم نزدیک نکرده بود که از هم جدا و دورمان کند.

شایگان که بود و چه کرد؟ او مردی نجیب، محجوب، منیع‌الطبع، کم حرف، و اهل دوستی و وفا و دور از تظاهر و تکلف بود. زندگی و مرگ را آسان می‌گرفت و کمتر غم دنیا می‌خورد. شایگان از بسیاری از ما بیشتر کتاب می‌خواند و بهتر می‌فهمید و به همه چیز و همه جا و حتی به فلسفه شاعرانه نگاه می‌کرد.

او شاعری بود که نمی‌دانیم چرا بعد از انتشار اولین دفتر شعرش دیگر شعر نسرود و به سراغ فلسفه و تصوف و ادیان شرقی رفت و دورۀ کوتاهی از زندگی‌اش را بیشتر صرف فلسفه کرد. حاصل این دوران، کتاب‌های آسیا در برابر غرب، بت‌های ذهنی و خاطرۀ ازلی، و انقلاب دینی چیست؟ بود. این دوران، دوران غلبۀ فلسفه به شعر در اندیشۀ شایگان بود که در حدود ده سال طول کشید.

سپس شایگان به عهد جوانی خود بازگشت. هر چند که فلسفه هنوز او را رها نکرده بود. او باز هم فلسفه می‌نوشت اما زبانش، زبان شعر بود. گویی شعر و فلسفه در آثاری مثل افسون‌زدگی جدید به صلح و سازش رسیده بودند. مختصر بگویم. شایگان هرگز اهل بحث و جدل نبود. حتی کتاب‌های فلسفی‌اش را هم به زبان بحثی ننوشت. شاعری که به فلسفه رو می‌کند طبیعی است که اصراری در نوشتن و گفتن به زبان فلسفه نداشته باشد.

بالاخره شایگان در دو دهۀ آخر عمر به شعر و ادب بازگشت و سه اثر گرانبها در باب پنج شاعر بزرگ ایران و دو شاعر و نویسندۀ نامدار فرانسه، بودلر و مارسل پروست نوشت. این هر سه اثر در ادب و نقد ادبی ایران ماندگار خواهند بود. آنها از جنس و سنخ تتبعات ادبی مرسوم نیستند، بلکه گزارش درآمیختگی شعر و رمان با جان نویسنده‌‌اند.

در پایان عمر هم می‌خواست بازگشتی به فلسفه داشته باشد و دربارۀ جهان کنونی که جهان ریاضی و هندسی است، کتابی بنویسد. کاش بود و این کتاب و بسی آثار خوب دیگر می‌نوشت.

دریغا که دیگر نیست. من و شایگان بسیار به هم نزدیک بودیم ولی او وسعت نظر و بینش و ذوقی داشت که من از آن بی‌بهره ام و نظیرش را کمتر می‌توان سراغ گرفت. مهم‌تر اینکه او می‌توانست زیر آسمان‌های جهان به سر برد و به همۀ فرهنگ‌ها احترام بگذارد و ایران را نیز عاشقانه دوست بدارد. روانش شاد باد.»

شربان کانتاکوزینو (۱۹۲۸ ـ ۲۰۱۸)، رئیس اسبق ایکوموس انگلستان و عضو اسبق هیئت مدیرۀ ایکوموس جهانی در ۸۹ سالگی درگذشت. شربان اهل رومانی بود. او در سال ۱۹۳۹ به انگلستان آمد و به‌سبب تبعات جنگ جهانی تا سال ۱۹۸۱ نتوانست به میهن خود بازگردد. او در کالج ماگدلن، کمبریج، در رشتۀ معماری تحصیل کرد و سپس در دفتر معماری‌ای که با دو معمار دیگر تأسیس کرده بود، مشغول به کار شد. او از سال ۱۹۷۳ مدیر اجرایی مجلۀ آرکیتکچرال ری‌ویو، و طی سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۴ دبیر کمیسیون سلطنتی هنرهای زیبا بود. شربان در سال ۲۰۰۰ یک موسسۀ بین‌المللی غیرانتفاعی به‌نام پرو پاتریمونیو در رومانی تأسیس کرد که هدف آن حفظ و صیانت و مرمت میراث فرهنگی رومانی است.
از او چند کتاب به‌نام‌های استفادۀ نو برای بناهای کهن (۱۹۷۵)، نجات بناهای کهن (۱۹۸۰)، باز/معماری: بناهای کهن/بناهای نو، و چه‌چیزی بنای خوب پدید می‌آورد؟ (۱۹۹۴) یادگار مانده است.
یادش گرامی. موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران درگذشت این معمار و پژوهشگر و مدیر باسابقه و موفق را به علاقه‌مندان به میراث فرهنگی تسلیت می‌گوید.
برای اطلاعات بیشتر در بارۀ به این صفحۀ نگاه کنید. 

امسال در شبکه‌های اجتماعی فعال در ایران از هشتگ‌های زیر استفاده کنید:

#میراث_برای_نسلها
#heritage4generations
#ICOMOS

در هماهنگی با توصیۀ ایکوموس جهانی در سالی که موضوع آن «میراث برای نسل‌هاست» از اعضای موسسۀ فرهنگی ایکوموس ایران و سایر علاقه‌مندان به بناها و آثار تاریخی و میراث فرهنگی کشور دعوت می‌کنیم که چنانچه در محوطۀ اثر تاریخی (مکان، بنا، مجموعه بنا، شهر، محوطه، …) یا مکان‌هایی همچون موزه‌ها یا نشست‌های فرهنگی که به معرفی میراث فرهنگی اختصاص دارد، عکسی از اثر یا از حضور خود و دیگران در کنار اثر تهیه می‌کنند، آن را با هشتگ‌های بالا در شبکه‌های اجتماعی انتشار دهند. این کار کمک خواهد کرد که میراث فرهنگی کشورمان و طیف عظیم علاقه‌مندان به آن، از نسل‌های گوناگون، شناخته شود.

چنانچه تمایل دارید که عکس‌هایتان (که لزوماً باید بدون حق کپی‌رایت باشد) در صفحات شبکه‌های اجتماعی ایکوموس جهانی منتشر شود، آنها را از طریق ایمیل به این نشانی ارسال کنید:
epwg.communications@icomos.org
فراموش نکنید که باید در ایمیل خود حتماً دو نکته را ذکر کنید: کپی‌رایت عکس‌ها آزاد است (copyright free / royalty free) ؛ و نام عکاس چیست.

 

 

فراخوان مقاله

کنفرانس فرهنگ: «با هم حفظ کنیم»، سووا، فیجی، ۱ ـ ۵ اکتبر ۲۰۱۸ (۹ ـ ۱۳ مهر ۱۳۹۷)
مهلت ارسال چکیده: ۳ آوریل ۲۰۱۸ (۱۴ فروردین ۱۳۹۷)

کمیتۀ محتوایی کنفرانس فرهنگ ۲۰۱۸ تقاضا دارد که چکیدۀ مقالات پژوهشگران را برای تبادل دانش، گرامیداشت فرهنگ غنی اقیانوسیه، و مباحثه پیرامون موضوعات مشترک در منطقه دریافت کند. کنفرانس در تاریخ اعلام شده در فیجی سووا در فیجی برگزار خواهد شد. پیش از برگزاری کنفرانس، کارگاه «منشور اقیانوسیه» به مثابه پیش‌کنفرانس در شهر بندری میراث جهانی له‌ووکا برگزار خواهد شد که نتایج آن در یکی از انجمن‌های علمی کنفرانس به اطلاع عموم خواهد رسید. افزون بر این، نشست‌های ویژه‌ای برای میراث فرهنگی زیر آب و بازدیدهای فرهنگ‌ـ‌تاریخ نیز برگزار خواهد شد. پس از کنفرانس نیز، تورهایی برای بازدید محوطه‌هایی در فیجی در نظر گرفته شده است.

علاقه‌مندان می‌توانند مقالاتشان را در بارۀ مسائل مربوط حفاظت به میراث مشترک و چهار موضوع فرعی زیر برای شرکت در کنفرانس ارسال کنند:
۱. میراث در خطر
۲. مدیریت و مسائل اجرایی منظر فرهنگی
۳. گروه‌های اجتماعی متنوع ـ میراث ناملموس
۴. میراث به مثابه ستون توسعۀ پایدار.

برای اطلاعات بیشتر به پروندۀ پیوست و نشانی‌های زیر رجوع کنید:

http://australia.icomos.org/e-news/australia-icomos-e-mail-news-no-817/#1

http://australia.icomos.org/wp-content/uploads/2018-CULTURE-Conference-Leaflet_V6.pdf

http://australia.icomos.org/wp-content/uploads/Call-for-Papers-2.pdf